Press

„(…)Rewelacyjny, młody – choć już doświadczony – dyrygent poprowadził prawykonanie „Koncertu podwójnego na wiolonczelę i fortepian” Marty Ptaszyńskiej oraz dzieła symfoniczne Mieczysława Wajnberga i Antonína Dvořáka. Dyrygent niczym rzeźbiarz wyciągał z orkiestry ukryte partie dętych, naświetlał rytmiczne kanty i załamania, harmonie kształtował jak bryły.(…)”

Karolina Dąbek, Ruch Muzyczny

„(…) Ale tę karierę, która przed nim niewątpliwie stoi, artysta zawdzięcza przede wszystkim swej wrażliwości muzycznej, wrodzonej charyzmie, no i pracowitości. Gdy wczoraj obserwowałam jego pracę z orkiestrą uwagę zwracał jego kontakt z zespołem, czuwanie nad każdą frazą, a jednocześnie swoboda jaką pozostawiał muzykom. Paweł Kapuła ma jeszcze jedną, bardzo ważną – przynajmniej dla mnie – cechę: ma świetne wyczucie czasu i oddechu muzycznego. Dlatego prowadzona przez niego narracja jest naturalna i interesująca.(…)”

Anna Woźniakowska, Polska Muza

“(…) Rodzimym odkryciem okazały się zaś dwa koncerty, które poprowadził 25-letni dyrygent Paweł Kapuła. Szczególnie interpretacja nieznanego w Polsce „Requiem” Maurice’a Durufle była dowodem jego wrażliwości muzycznej, ale i umiejętności kierowania
rozbudowanym zespołem wykonawców. (…)”

– Jacek Marczyński, Rzeczpospolita

„(…) Ujęło mnie nasycone i miękkie zarazem brzmienie instrumentów dętych dobrze korespondujące z kwintetem smyczkowych, precyzja, dobry odbiór intencji dyrygenta. A Paweł Kapuła świetnie wydobył charakter Symfonii D-dur, w którym iście haydnowska lekkość i humor łączą się z buzującą „pod skórą” beethovenowską energią, która za jakiś czas w pełni wybuchnie w Eroice. Dodać do tego należy bardzo dobre gospodarowanie czasem muzycznym, pięknie płynącą narrację która pozwoliła mi cieszyć się tym, co u Beethovena lubię najbardziej, czyli przetwarzaniem przez kompozytora poszczególnych motywów w najróżniejszy sposób. (…)”

Anna Woźniakowska, Polska Muza